Dokuz tedarikçiyle çalışmanın bedeli, dokuz faturanın toplamından fazladır. Görünmeyen kısmı ölçmenin bir yolu var.
Bir CFO destek hizmetleri bütçesine baktığında gördüğü şey, tedarikçilerin kestiği faturaların toplamıdır. Bu toplam, gerçek maliyetin yalnızca bir kısmıdır. Geri kalanı kendi ekibinizin zamanında, muhasebe kapanışının uzunluğunda ve yenilenmeyi kaçırdığınız sözleşmelerin cezasında saklıdır.
Orta ölçekli bir kurum bordro, filo, yakıt, yemek kartı, grup sağlık poliçesi, İSG, seyahat ve işe alım için ortalama yedi ilâ on bir ayrı tedarikçiyle çalışır. Bu tedarikçilerin her biri ayrı bir sözleşme, ayrı bir muhatap, ayrı bir fatura ve ayrı bir mutabakat demektir.
Bir mutabakatın ortalama süresi kalem sayısına göre değişir; ancak dokuz tedarikçili bir yapıda muhasebe ekibinin ay sonu kapanışına yalnızca destek hizmetleri için ayırdığı süre, tek tedarikçili bir yapıya kıyasla belirgin biçimde uzundur. Bu süre bir gider satırında görünmez, ama bir maaş bordrosunda görünür.
Kırk araçlık bir filo, kiralama şirketi için küçük bir portföydür. Aynı kırk araç, üç yüz araçlık bir havuzun parçası olduğunda farklı bir fiyat listesine tabi olur. Aynı mantık grup sağlık poliçesinde, yemek kartı komisyonunda ve otel anlaşmalarında da geçerlidir.
Tek başına pazarlık eden bir kurum, kendi hacmiyle sınırlıdır. Konsolide bir yapı üzerinden alım yaptığında, kendi hacminin değil havuzun hacminin fiyatını alır. Aradaki fark, hizmet kalitesinden ödün vermeden doğan net tasarruftur.
Sekiz ayrı sözleşmenin sekiz ayrı yenilenme tarihi vardır. Bu tarihlerin takibi genellikle kimsenin resmî görev tanımında yer almaz; idari işler ile satın alma arasında kalır.
Sonuç tanıdıktır: otomatik yenilenen bir poliçe, pazarlık penceresi kaçırıldığı için bir önceki yılın koşullarıyla değil, tedarikçinin tek taraflı güncellediği koşullarla devam eder. Bu, faturada bir artış olarak görünür ama nedeni faturada yazmaz.
Dağınık tedarikte fiyat pazarlığı yılda bir yapılır; konsolide tedarikte her ay yapılır.
Basit bir egzersizle başlayın. Son on iki ayın destek hizmeti faturalarını tek bir tabloda toplayın ve her satırın yanına üç şey yazın: sözleşme yenileme tarihi, kurum içinde bu tedarikçiyi yöneten kişi ve o kalemin son on iki aydaki birim fiyat değişimi.
Tablo tamamlandığında iki şey ortaya çıkar. Birincisi, aynı işi yapan mükerrer hizmetler; ikincisi, hiç kimsenin sahiplenmediği kalemler. Bu iki grup, tasarruf potansiyelinin büyük bölümünü barındırır.
Tedarikçi sayısını azaltmak tek başına tasarruf getirmez; hangi kalemin hangi ölçekte alındığını, kimin sahiplendiğini ve hangi baz maliyetle karşılaştırıldığını bilmek getirir.
Nord'un modeli bu üç soruyu tek muhatapta birleştirir: altı hizmet ailesi, tek fatura, tek mutabakat ve devir öncesi baz maliyetle karşılaştırmalı çeyreklik gözden geçirme. Tasarruf oranı sözleşmeye yazılır; ölçüm yöntemi de.
Bu yazıdaki yöntemlerin kendi gider tablonuzdaki karşılığını görmek isterseniz, son on iki ayın faturaları üzerinden ücretsiz bir analiz hazırlıyoruz.
Ücretsiz gider analizi2026 başında imalat dışı prim indirimi yarıya düştü. Aynı yıl işveren payı bir puan arttı. Finans ve teknoloji şirketleri için bu iki değişikliğin telafisi, kullanılmayan teşvik kalemlerinde duruyor.
SPK, BDDK ve TCMB lisanslı kurumlar için dış kaynak kullanımının sınırı, hizmetin kendisi değil sorumluluğun kimde kaldığıdır.
Teknopark ve Ar-Ge teşviklerinin büyük bölümü uygunluk şartı taşıyan kurumlar tarafından kullanılmıyor. Sebep genellikle bilgi değil, süreç.
Son on iki ayın destek hizmeti faturalarını inceleyip, hangi kalemde ne kadar tasarruf mümkün olduğunu gösteren tek sayfalık bir rapor hazırlıyoruz.